ناتوانی مدیران استان خراسان رضوی در سروسامان دادن به وضعیت ورزش و به‌خصوص فوتبال  از کجا نشأت می‌گیرد؟ این سؤالی است که این روزها ذهن اهالی ورزش‌دوست خراسان را به خود مشغول کرده است. استان خراسان رضوی با جمعیتی بالغ بر 6 میلیون نفر و وسعتی بالغ بر 120 هزار کیلومتر مربع یکی از استان‌های پرجمعیت و بزرگ کشور محسوب می‌شود. براساس آمارهای منتشر شده بخش زیادی از صنایع کشور در این استان متمرکز شده، با این حال به علت در‌اختیار نداشتن صنایع بزرگ و مادر همواره جزو استان‌هایی که امکانات کمی داشته محسوب می‌شده است. البته چندین مجموعه بزرگ صنعتی دولتی در خراسان رضوی وجود دارند اما طی چندین سال گذشته عملا خیر و برکتی برای ورزش استان به مانند سایر استان‌های کشور همچون اصفهان، کرمان، آذربایجان شرقی، خوزستان و بوشهر نداشته‌اند. افشین داوری مدیرکل تربیت بدنی خراسان رضوی همواره تأکید می‌کند که درآمدهای حاصل از این صنایع به جیب تیم‌های دولتی سایر استان‌ها می‌رود و هنوز بعد از گذشت سالیان دراز هیچ‌کس نتوانسته از درآمدهای حاصل از این شرکت‌ها به نفع ورزش استان استفاده کند. مهم‌ترین دلیل این ادعا وضعیت نابه‌سامان ابومسلم بعد از جدایی از ناجاست. این تیم طی چند سال گذشته همواره میان افراد مختلف دست به دست شده و هر‌کس به میزان توانایی‌اش از این تیم به نفع خود بهره برده است. تجربه تلخ واگذاری باشگاه ابومسلم به افراد حقیقی به کرات در طی سال‌های گذشته به اثبات رسیده، با این حال هنوز هم مدیران استانی از این موضوع درس نگرفته‌اند و به دنبال این هستند تا برای کاهش بار مسئولیت خود در قبال نماینده اول فوتبال استان بار دیگر این تیم را به یک شخص واگذار کنند. اما به‌راستی تجربه چندین ساله برای نشان دادن نادرستی این تصمیم کافی نیست؟

پس از گذشت 9 سال از حیات لیگ‌برتر فوتبال در ایران، برای اولین بار شهر مشهد آغازین روز این لیگ را بدون هیاهوی فوتبال و در سکوت و حسرت سپری کرد. یک بار دیگر سوت آغاز جذاب‌ترین رقابت ورزشی در کشور زده شد و مردم فوتبال دوست این کشور دل به هیجانات فوتبال سپردند، اما این بار دیگر خبری از گربه سیاه لیگ نیست. لیگ‌برتر دهم بدون سیاه جامگان آغاز شد و حسرت حضوری دیگر در لیگ‌برتر تنها بر دل هواداران و عاشقان فوتبال شهر مشهد ماند و دیگر همه ما خراسانی‌ها باید از پشت صفحه تلویزیون شاهد تکاپوی فوتبال در شهرهای دیگر باشیم .حسرت شور و هیجان هواداران پر شمار بهترین تیم غیر تهرانی سال‌های نزدیک، حسرت پخش گزارش حواشی پرشمار تیم‌های خطه خراسان در پربیننده‌ترین برنامه‌های تلویزیون و حسرت دیدن "محمد جهانی" آقا تلویزیونی ورزشگاه ثامن در مقابل دوربین برنامه نود بر دل هوارداران فوتبال کشور ماند. دیگر تیمی در لیگ برتر نیست که جان قرمز و آبی‌های پایتخت را در مشهد به لبشان برساند، دیگر تیمی نیست که سرمربی‌اش خبرنگاران را کتک بزند، تیمی غیر تهرانی دیگر وجود ندارد که با حواشی‌اش تیتر روزنامه‌های پایتخت شود، هواردارانش در ثامن نفس هر تیمی را بگیرند ، دیگر تیمی وجود ندارد که سند 200 درصد از سهامش دست مردم باشد یا هر روز نماینده‌اش به کمیته انضباطی فراخوانده شود یا نیروی انتظامی به زور از محل باشگاه بیرونشان کند. خبرنگاران و رسانه‌های خراسان نیز دیگر لازم نیست زحمت رفتن به ورزشگاه ثامن در خاج از شهر مشهد را به خود بدهند، دیگر ابومسلمی ندارند که حواشی آن را تیتر کنند، یا هر روز با مدیرانش کلنجار بروند، دیگر نمی‌دانند برای که و چه باید بنویسند و قلم خسته و فرسوده خود را برای کدام تیم باید بر روی کاغذ برقصانند، صدای اعتراض کدام هوادار و بازیکن را به گوش همه برسانند. از چه کسی دیگر باید انتقاد کرد، کو گوش شنوا، مگر در این دو سال افول فوتبال این شهر کسی برای قلم خبرنگاران ارزشی قائل بود، مگر دیگر دل خوشی برای نقد و نقادی مانده است؟ ...

انتقاد از مطبوعات، صداوسیما، برنامه 90 و برنامه ورزش از نگاه دو،: این برنامه‌ها به تعداد خاصی از افراد بها می‌دهند فوتبال متعلق به همه مردم است اما متاسفانه می‌بینیم كه ابومسلم تیم پرسپولیس را با تمامی نفراتش شكست می‌دهد اما كوچكترین اخباری از درخشش بازیكنان این تیم منعكس نمی‌شود. تا زمانی كه فوتبال ما طرفدار تعداد خاصی باشد پیشرفتی نخواهیم كرد. قانون در فوتبال ایران رعایت نمی‌شود چرا كشورهای حوزه خلیج‌فارس اكنون فوتبالی بهتر از ما ارائه می‌كنند.